باران پاییزی

زندگی ام را باخته ام... تمام ارزوهای دوران کودکی ام را باخته ام... ارزوهایی که همیشه درونشان عشق موج میزد... روزهای رفته ام همانند حسرت بر دلم مانده است... حسرتی عمیق چون خنجر هر روز در قلبم فرو می رود... می دانم نباید غصه ی روزهای رفته را خورد... اما به امروز و اینده هم نمیشه فکر کرد چون اندوه بزرگی درونشان است... چند صباحی طعم عشق را چشیدم چند صباحی کوتاه... که همان عشق تا به امروز مرا از غرق شدن در دریای غم نجات داده است... همانند یک قایق شکسته برایم پناهگاهی امن در موج های زندگی بوده است... عشقی که معشوقش مدت هاست رفته است... عشقی که معشوقه اش من بودم و معشوق عشق من بود... معشوقی که نه سراغی ازمن گرفت و نه به حال زارم گریست... معشوقی که هرگز مرا یادش نیست... اما من هنوز دوستش دارم ... چ...

ادامه مطلب