چشم هایت...

چشم هایت

پر از عاشقانه های پاییز بود

نگاهم که می کردی خشکم می زد

زرد می شدم می ریختم

درست زمانی که فکر می کردم

همه چیز را فراموش کرده ام

اتفاقی کوچک برم می گرداند

به رنج روزهای اول

اتفاقی کوچک مثل شنیدن آهنگی قدیمی در ماشین...

عطری آشنا در خیابان...

و گاهی افتادن برگی از درخت...

در پاییز...

حال من دست خودم نيست، نبين آرامم

مثل پاييزم و يكباره بهم مي ريزم

پاییز ای غمزده میهمان زمان

تو با آرزوهای پرپر شده ریخته به دامانت

خوب می دانی اندوه قلبهای پژمرده را...

خوب میدانی جادوی رنگ چشمانش را...

خوب میدانی اخرین نگاهش را...

باران پاییزی...