معشوق...

زندگی ام را باخته ام...

تمام ارزوهای دوران کودکی ام را باخته ام...

ارزوهایی که همیشه درونشان عشق موج میزد...

روزهای رفته ام همانند حسرت بر دلم مانده است...

حسرتی عمیق چون خنجر هر روز در قلبم فرو می رود...

می دانم نباید غصه ی روزهای رفته را خورد...

اما به امروز و اینده هم نمیشه فکر کرد چون اندوه بزرگی درونشان است...

چند صباحی طعم عشق را چشیدم چند صباحی کوتاه...

که همان عشق تا به امروز مرا از غرق شدن در دریای غم نجات داده است...

همانند یک قایق شکسته برایم پناهگاهی امن در موج های زندگی بوده است...

عشقی که معشوقش مدت هاست رفته است...

عشقی که معشوقه اش من بودم و معشوق عشق من بود...

معشوقی که نه سراغی ازمن گرفت و نه به حال زارم گریست...

معشوقی که هرگز مرا یادش نیست...

اما من هنوز دوستش دارم ...

چون تنها عشق زندگی من او بوده است...

مگر میشود ادم اولین عشق و اولین بوسه از عشقش را فراموش کند؟

روزها بعد او خواهد فهمید و به درگاه خدا حاضر خواهد شد که چه گذشت بعد او...

که چگونه خارهای ستم تنم را زخمی کردند و او فقط نظاره می کرد...

نه اصلا نظاره هم نکرد او رفت و مجال دیدن هم نداد...

حتی حقیقت را نپرسید حتی نخواست بداند...

می دانی چرا؟!چون او مرا دوست نداشت و گویا تظاهر به دوست داشتن می کرد...

اما من هنوزم بعد سال ها دوستش دارم...

خودش هم نمی داند و گمان می کند من مانند او فراموشش کردم...

اما روزی خواهد فهمید و خدا ان روز قاضی بین ماست...

اما نه دلم نمی اید خدا برایش حکمی ببرد اخر او عزیز من است...

فقط بگوید چرا رفت و چرا انهمه عاشقی اش تظاهر بود برایم بس است...

اهای دنیا همه جمع شوید و یک صدا به او بگویید هنوزم دوستش دارم...

پ.ن

این متن از خودم بود برای کسی که خیلی برام عزیزه گرچه قبلانم اکثر متنها رو با قلم خودم ترکیب می کردم اما از این به بعد سعی میکنم متن هایی به طور کامل از خودم بذارم نظرات از این پس فعاله و نظرات خونده میشه اما تایید نمیشه و بعد از مدتی غیر فعال میشه ممنونم که به وبم اومدید.

باران پاییزی...